نمی دونم وبلاگمون چطوریه؟
شاید قبل از این ماه خیلی بد بود ولی بعدش ما خیلی سعی کردیم که خوب باشه.
اگه شما هم به ما بگین خیلی بهتر میشه.اگه تابشتون بیاد خیلی راحت می تونیم آپ کنیم ولی فعلا گرفتاری ها زیاده.

////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////////

شبي از پشت يک تنهايي نمناک و باراني

عشق کور می کنه.تو این دوره زمونه کی به عشق نگاه میکنه؟

.........

عشقولی

عکس 1

عکس 2

زندگی مجذور در اینه است

 
ادامه مطلب

لبانت

به ظرافت شعر

شهواني ترين بوسه ها را به شرمي چنان مبدل مي كند

كه جاندار غار نشين از آن سود مي جويد

تا به صورت انسان درآيد.

و گونه هايت

با دو شيار مّورب

كه غرور ترا هدايت مي كنند و

سرنوشت مرا

كه شب را تحمل كرده ام

بي آن كه به انتظار صبح

مسلح بوده باشم،

و بكارتي سر بلند را

از رو سبيخانه هاي داد و ستد

سر به مهر باز آورده م.

هرگز كسي اين گونه فجيع به كشتن خود برنخاست

كه من به زندگي نشستم!

و چشانت راز آتش است.

و عشقت پيروزي آدمي ست

هنگامي كه به جنگ تقدير مي شتابد.

و آغوشت

اندك جائي براي زيستن

اندك جائي براي مردن

و گريز از شهر

كه به هزار انگشت

به وقاحت

پاكي آسمان را متهم مي كند.

كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود

و انسان با نخستين درد.

در من زنداني ستمگري بود

كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد -

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم.

توفان ها

در رقص عظيم تو

به شكوهمندي

ني لبكي مي نوازند،

و ترانه رگ هايت

آفتاب هميشه را طالع مي كند.

بگذار چنان از خواب بر آيم

كه كوچه هاي شهر

حضور مرا دريابند.

دستانت آشتي است

ودوستاني كه ياري مي دهند

تا دشمني

از ياد برده شود

پيشانيت آيينه اي بلند است

تابناك وبلند،

كه خواهران هفتگانه در آن مي نگرند

تا به زيبايي خويش دست يابند.

دو پرنده بي طاقت در سينه ات آوازمي خوانند.

تابستان از كدامين راه فرا خواهد رسيد

تا عطش

آب ها را گوارا تر كند؟

تا آ يينه پديدار آئي

عمري دراز در آ نگريستم

من بركه ها ودريا ها را گريستم

اي پري وار درقالب آدمي

كه پيكرت جزدر خلواره ناراستي نمي سوزد!

حضور بهشتي است

كه گريز از جهنم را توجيه مي كند،

دريائي كه مرا در خود غرق مي كند

تا از همه گناهان ودروغ

شسته شوم.

وسپيده دم با دستهايت بيدارمي شود.

*****

در من غم بيهودگيها مي زند موج

در تو غرور از توان من فزونتر

در من نيازي مي كشد پيوسته فرياد

در تو گريزي مي گشايد هر زمان پر

***

اي كاش در خاطر گل مهرت نمي رست

اي كاش در من آرزويت جان نمي يافت

اي كاش دست روز و شب با تار و پودش

از هر فريبي رشته عمرم نمي بافت

***

انديشه روز و شبم پيوسته اين است

((‌من بر تو بستم دل ؟

دريغ از دل كه بستم

افسوس بر من، گوهر خود را فشاندم

در پاي بتهائي كه بايد مي شكستم

***

اي خاطرات روزهاي گرم و شيرين

ديگر مرا با خويشتن تنها گذاريد

در اين غروب سرد دردانگيز پائيز

با محنتي گنگ و غريبم واگذاريد

***

اينك دريغا آرزوي نقش بر آب

اينك نهال عاشقي بي برگ و بي بر

در من،

غم بيهودگيها مي زند موج

در تو،

غروري از توان من فزونتر

                                                                    « آذر 1346 »

*****

بر آستانه در گردِ مرگ مي باريد از آسمان شبزده در شب تگرگ مي باريد و از تمام درختان بيد با وزش باد برگ مي باريد كه آن تناور تاريخ تا بهاران رفت به جاودان پيوست و بازوان بلندش كه نام نامي او را هميشه با خود داشت به جان جان پيوست به بيكران پيوست ***

مرمرین پله ی آن غرفه ی عاج

ای دریغا که ز ما بس دور است

لحظه ها را دریاب

چشم فردا کور است

( فروغ فرخزاد )

کوچه ، شعری که طبقات مختلف جامعه رو با نگاهی دیگر وصف می کند

فصل تابستان بود ، فصل گرمی که در آن باد انگار گلویش پر آتش شده بود

و تن داغ درختان ، زیر یک پیرهن سبز و صد دکمه رنگی می سوخت

یک سگ خسته ته کوچه تنگ ، خسته از رفتن و هرگز نرسیدن به رهایی ز سگی

گوشه ای نشته و صدای هن هن نفسهاش ، نرسیده اس به گوش گربه ای

که سر کوچه تنگ ، چشم بر دست گدایی دارد ، تا مگر کاسه خالیش به جز گرد و غبار

بتهون دردی نداست ... چون اگر داشت خودش می دانست

بهترین آهنگ دنیای گدا در صدای دلنواز خوردن سکه سات بر دیواره یک کاسه مسوار

گربه می دانست آن مرد گدا ، چون همیشه با او ، تکه نانش را باز قسمت می کرد

...

و کمی آن ور تر ، نه ! کمی دور تر از آنور تر

صحبت پول و سفر های دراز و خوشی و عیش و صفاست

و سگی پارس کنان در حیاط یک باغ ، شاد و سر مست ز قلاده اسپورت جدیدش

می دود بین درختان بلند

و درون خانه ، گربه ای سیر از غذای خوب و چرب ، زیر دستان نوازشگر یک زن خواب است

فصل تابستان بود ، فصل گرمی که در آن ، باد انگار گلویش پر آتش شده بود

و تن داغ درختان زیر یک پیرهن سبز و صد دکمه رنگی می سوخت

...

وسط شهر ، درون خانه ای ساده و کوچک ، شاعری درون یک اتاقک تیره و تار

پیش خود اندیشید ، گوش دارد دیوار ؟

خدایی ، نام یکی از شعرهای با معنیه فروغه ، فروغ با تمام عصیانش ، باز هم ذات خدایی داره ! عصیانش در برابر خدا نیست ، بلکه در برابر راه رسیدن به خداست ، تقریبا شبیه من

نیمه شب گهواره ها آرام می جنبند

بی خبر از کوچ دردآلود انسانها

باز هم دستی مرا چون زورقی لرزان

میکشد پارو زنان در کام توفانها

چهره هایی در نگاهم سخت بیگانه

خانه هایی بر فرازش اشک اختر ها

وحشت زندان و برق حلقه زنجیر

داستانهایی ز لطف ایزد یکتا

سینه ی سرد زمین و لکه های گور

هر سلامی سایه ی تاریک بدرودی

دستهایی خالی و در آسمانی دور

زردی خورشید بیمار تب آلودی

جستجویی بی سرانجام و تلاشی گتگ

جاده ای ظلمانی و پایی به ره خسته

نه نشان آتشی بر قله های طور

نه جوابی از ورای این در بسته

می نشینم خیره در چشمان تاریکی

می شود یکدم از این قالب جدا باشم ؟

همچو فریادی بپیچم در دل دنیا

چند روزی هم من عاصی خدا باشم !

گر خدا بودم ، خدایا زین خداوندی

کی دگر تنها مرا نامی بدنیا بود

من باین تخت مرصع پشت می کردم

بارگاهم خلوت خاموش دلها بود

گر خدا بودم، خدایا لحظه ای از خویش

میگسستم ، میگسستم ، دور میرفتم

روی ویران جاده های این جهان پیر

بی ردا و بی عصای نور میرفتم

وحشت از من سایه در دلها نمی افکند

عاصیان را وعده ی دوزخ نمی دادم

یا ره باغ ارم کوتاه می کردم

یا در این دنیا بهشتی تازه میزادم

گر خدا بودم دگر این شعله ی عصیان

کی مرا ، تنها سراپای مرا میسوخت

ناگه از زندان جسمم سر برون می کرد

پیشتر میرفت و دنیای مرا میسوخت

مشت هایم ، این دو مشت سخت بی آرام

کی دگر بیهوده بر دیوار ها میخورد

آنچنان میکوفتم بر فرق دنیا ، مشت

تا که هستی در تن دیوار ها میمرد

خانه میکردم میان مردم خاکی

خود به آنها راز خود را باز میخواندم

می نشستم با گروه باده پیمایان

شب میان کوچه ها آواز می خواندم

من رها می کردم این خلق پریشان را

تا دمی از وحشت دوزخ بیاسایند

جرعه ای از باده ی هستی بیاشامند

خویش را با زینت مستی بیارایند

مینهادم گاهگاهی در سرای خویش

گوش بر فریاد خلق بینوای خویش

تا ببینم دردهاشان را دوایی هست ؟

یا چه می خواهند آنها از خدای خویش؟

ای دریغا لحظه ای آمد که لبهایم

سخت خاموشند و بر آنها کلامی نیست

خواهمت بدرود گویم تا زمانی دور

زانکه دیگر با توام شوق سلامی نیست

می نشینم خیره در چشمان تاریکی

شب فرو میریزد از روزن به بالینم

آه ، حتی در پس دیوار های عرش

هیچ جز ظلمت نمی بینم ، نمی بینم !

ای خدا ، ای خنده مرموز مرگ آلود

با تو بیگانه ست ، دردا ، ناله های من

من ترا کافر ، ترا منکر ، ترا عاصی

کوری چشم تو ، این شیطان ، خدای من

پائیز ، به قول خود فروغ ! تبسمی افسرده بر چهره طبیعت افسونکار

از چهره طبیعت افسونکار

بر بسته ام دو چشم پر از غم را

تا ننگرد نگاه تب آلودم

این جلوه های حسرت و ماتم را

پائیز ای مسافر خاک آلود

در دامنت چه چیز نهان داری ؟

جز برگ های مرده و خشکیده

دیگر چه ثروتی به جهان داری

جز غم چه میدهد به دل شاعر

سنگین غروب تیره و خاموشت >

جز سردی و ملال چه می بخشد

بر جان دردمند من آغوشت ؟

در دامن سکوت غم افزایت

اندوه خفته می دهد آزارم

آن ارزوی گمشده می رقصد

در پرده های مبهم پندارم

پائیز ، ای سرود خیال انگیز

پائیز ای ترانه محنت بار

پائیز ای تبسم افسرده

بر چهره ی طبیعت افسونکار

چه دلتنگ و چه دلگیری تو ای عشق نه می مانی نه میمیری تو ای عشق     صفای صحبتت هر روز تازست اگر چه خسته و پیری تو ای عشق     عمر سوزان توام این گونه خاموشم مکن از کنارت رفته ام اما فراموشم نکن     کاش میگفتی چیست؟    آنچه از چشم تو تا عمق وجودم جاریست     دوست ندارم ولی همیشه در فکرو خیالت هستم     دوست ندارم ولی به خاطر تو بیشتر اوقات اشک میریزم     نه من دوستت دارم     اما در آتش دوستی دلت میسوزم و رنج میبرم     و به زبان حال میگویم دوستت ندارم در حالی که تمام آزادی وجودم به حرفم میخندد و مسخره ام میکند     دوستان به خدا بی وفایی نکنید با دل شکسته جدایی نکنید     یا وفا کنید تا آخر عمر یا از اول آشنایی نکنید     زندگی سه چیز است     اشکی که می خشکد لبخندی که محو می شود و یادی که در عالم فراموشی می ماند     زندگی شهد گلی ست که زنبور زمان می مکدش آنچه میماند عسل خاطره هاست     چه خوش آن روز که در صفحه شطرنج دلت شاه عشق بودم و با کیش رخت مات شدم     عاشق همیشه تنهاست         من از مجاورت یک درخت می آیم     که روی پوست آن دستهای ساده غربت اثر گذاشته بود     به یادگار نوشتم خطی از دلتنگی     دل شبگرد و دریایی نداری تو حتی چشم رویایی نداری     برو هم درد غربت شو که دیگر غریبه در دلم جایی نداری     خداوندا مرا بی یار مگذار شبم بی مه کن اما تار مگذار     بگیر از من فروغ دیده ام را ولی در حسرت دیدار مگذار     گر او بد ما به خلق گويد ما سينه از او نمي شكافيم     ما خوبي او به خلق گوييم تا هر دو دروغ گفته باشيم     زندگي حسرت گذشته هاست زندگي گل سرخي است به نام عشق     زندگي آئينه شكسته اي ست يه نام قلب زندگي طوفان سهمگيني ست به نام     کهکشان اسم رمزمون بود   اما همیشه اونو فراموش میکردی     وقتی کهکشان به این عظیمت تو خاطرت نمیمونه     چطور انتظار داری باور کنم منو از یاد نمی بری     ای کاش نوشته دلها خواندنی بود     کاش دل آدما شیشه ای بود و حرفهای دلشون رو می شد دید     شبی از پشت تنهایی و نمناک بارون تو را با لحجه گلهای نیلوفر صدا کردم     تمام شب رو برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم     پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس     تو را از بین گلهایی که در تنهائیم رویید با حسرت جدا کردم     و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی دلم حیران و       سر گردان چشمانی است رویای و من تنها برای دیدن زیبای آن چشم     تو را در دشتی از تنهایی حسرت رها کردم     همین بود آخرین حرفاتو من بعد از عبور تلخ و غمگین حریم چشمهایم     را بر روی اشکی از جنس غروب ساکت ونارنجی واکردم نمیدانم چرا رفتی ؟     نمیدانم چرا شاید خطا کردم ولی رفتیو بعد از رفتنت     رسم نوازش در نمای خاکستری گم شد و      گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت     تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شده بعد از رفتن تو     آسمان چشمهایم خیس بارون بود و بعد از رفتنت     انگار کسی حس کرد  من بی تو تمام هستی ام از دست خواهد رفت     کسی حس کردو من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد و     بعد از رفتنت دریچه بغضی کرد     کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و     ما با آن که میدانم تو هرگز یاد من را با امور خود نخواهی برد     هنوز آشفته چشمان توام     برگرد ببین که سرنوشت در انتظار من چه خواهد شد و     بعد از این همه طوفان و وهمو پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره     آرام و زیبا گفت تو هم در پاسخ این بیوفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب     خطا کردم و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید     کنار انتظاری که بودن پاسخ سرد است و من در اوج پاییزی ترین     ویرانه یک دل میانه غصه از جنس بغز کوچک یک ابر نمیدانم چرا ؟     شاید به رسم عادت پروانگی نمان     باز برای شادی خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم     اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت     میشه از ستاره های چشم تو    مغرب نو    مشرق نو      برپا کرد     میشه از برق نگاهت خورشید و خاکستر کرد     میشه از گندمای سر زلفت یه عالمه شعر نوشت     آره ! از عشق تو دیوونگی هم عالمی داره     میشه از عشق تو مرد و از دست همه راحت شد     آره ! از عشق تو دیوونگی هم عالمی داره     اگه از عشق میشه قصه نوشت میشه از عشق تو گفت ...     یک شب بارونی بسه برای از نو تر شده     یک گل شمعدونی بسه برای عاشق تر شدن

مي خوام از دوست داشتن بگم

از دوست داشتن تو و خودم بگم

دوست داشتن براي من يه واژه بود

مثل موج تو دريا سرگردون بود

به وقت تنهايي سراغش ميرفتم

وقت خوشي فراموشش مي كردم

تو روزاي ابري

پشت پنجره واسي آدم برفي بيچاره

 دل مي سوزندم

چون خودمو مثل اون تو حصار مي ديدم

وقت بهار

دنبالت مي گشتم

دنبال اداي دوست داشتن گلها

زير بارون مي رقصيدم

اما هيچي ازش نمي فهميدم

اما با اومدن تو

همه چيز عوض شد

رنگ گلها

خواب زندگي

رنگ ديگي شد

دفتر مشقم هر شب با اسم تو پر شد

رنگ نقاشيام رنگ چشماي تو شد

شبا تو خواب روياي من

نوازش دستهاي گرم تو شد

تو خواب و بيداري

تو زندگي و رويا

فقط يه آرزوي كوچيك دارم

يه آرزوي كوچيك و محال دارم

هرگز فراموش نمی کنم سخنانی را که از چشمان تو شنیدم

می گویند چشمها هرگز دروغ نمی گویند

اما من شیرین ترین دروغ ها را از چشمان تو شنیدم

آن هنگام که می گفتند:دوستت دارم...............

**********************************

در خواب ناز بودم شبی   

                دیدم کسی در میزند

                          در را گشودم روی او

                                     دیدم غم است در میزند

   ای دوستان بی وفا

             از غم بیاموزید وفا.....

                       غم با همه بیگانگی

                                   هر شب به من سر میزند

^{عشق یعنی مستی و دیوانگی}

^{عشق یعنی با جهان بیگانگی}

^{عشق یعنی شب نخفتن تا سحر}

^{عشق یعنی سجده با چشمان تر}

^{عشق یعنی سر به دار آویختن}

^{عشق یعنی اشک حسرت ریختن}

^{عشق یعنی درجهان رسوا شدن}

^{عشق یعنی سست و بی پروا شدن}

^{عشق یعنی سوختن با ساختن}

^{عشق یعنی زندگی را باختن}

^{عشق یعنی انتظار و انتظار}

^{عشق یعنی هرچه بینی عکس یار}

^{عشق یعنی دیده بر در دوختن}

^{عشق یعنی در فراغش سوختن}

^{عشق یعنی لحظه های التهاب}

^{عشق یعنی لحظه های ناب ناب}

^{عشق یعنی با پرستو پر زدن}

^{عشق یعنی آب بر آذر زدن}

می دونی چقدر منتظرت موندم

ولی تو چی؟

دلت می خواد بازم منو ببینی که تو قاب پنجره منتظره نگاهتم؟

می دانم که نصیحتم میکنی

دوباره و دوباره و دوباره

و از خانه ای که در آن بودم چه می سازی

خانه ای که پناه بی پناهیم

آغوش ئل رباییم

        و محراب دعایم بود

امیدوارم وبلاگ ما به نظرتون خوب باشه.

ما داریم تلاشمون رو می کنیم.

تا شما عزیزان راضی باشید.

مرا صدبار از خود برانی   دوستت دارم

به زندان خیانت هم کشانی دوستت دارم

چه سود از مهر ورزیدن

                                       چه حاصل از وفا کردن

مرا لایق بدانی یا ندانی          دوستت دارم

چهره خوانی

چـهره خـوانـی به این مـعـنـا است که شما فـقــط با با نگاه کردن به صورت اشخاص پی بـه خـصـوصـیات اخلاقی و شخصیتی او ببرید. چـهره خـوانـی توسـط مردم در اعصار مختلف انجام شده است. شـناخـتـن افراد تنها از روی خصوصـات ظـاهـری آنها مساله بسیار جالبی است. نـکات ظـریف و دقیـق وپیچیدگیهای بسیاری در علـم چـهـره خـوانـی وجـود دارد ولی ما در اینجا به بیان نکات اصلی تر و مهمتر آن بسنده می کنیم.

چهره خوانی چیست؟

بشر در طول قرون متمادی سعی نموده تا با پیوند زدن خصـیصـه هـای صـورت افـراد بـه ویژگیهای شخصیتی، متوجه افکار و درون دیگران شود. با گـذشـت سـالها علم چهره شناسی نیز گسترش یافته و به شاخه های مختلف تـقسـیم شـده است. بـرای مثـال "متوپوسکپی" علم پی بردن به سیرت و درون آدمی از روی خطوط روی پیشانی است.

"فرنولوژی" علم جمجمه خوانی و مطالعه طرز تشکیل جمجمه میباشد که به بنا نهادن شخصیت و امیال ذاتی و روانی افراد کمک می کند.

"فیزیـوگـنومی" یا عـلم چـهره شـنـاسی، موضوعی است که ما به آن خواهیم پرداخت. این علم به ما می آموزد که چگونه از روی چهره افراد پی به شخصیت آنها ببریم.

امروزه دانشمندان به چنین علومـی، "شـبـه علـوم" اطـلاق کرده و بـهای زیـادی بــه آن نمی دهند و هـمانند عـلومی مانـنـد "طالع بـینی" به آنها می نگرند: اثبات نشده ولی بیضرر. با این وجود هنوز بسیاری از مردم چهره خوانی را راهی مطمئن برای قضاوت در مورد افراد می دانند. چیزی که اهمیت دارد این اسـت کـه چـهره را بصورت کامل و دقیق مورد تجزیه و تحلیل قرار داده و تا رسیدن به همه حقایق از قضاوتهـای شـتابزده اجتناب کنیم.

اکنون گذری می کنیم بر نکات بنیادین چهره خوانی و چگونگی تشخص شخصیت افراد:

شکل صورت

دراز و کشیده: افرادی که دارای چنین صورتی هستند عموما" دارای صـبر و تحمل زیاد بوده و توانایی حل مشکلات در آنها بیشتر است. جـذابـیـت و خوش ترکیب بودن افراد با چنین صورتی نشانگر این است که آنها معمولا کارهای خـود را نـیـمـه تمام رها نکرده و عادت به انجام امور بطور تمام و کمال دارند. گرد: این شکل دلالت بر امیدواری زنده دلی و انرژی دارد. اینگونه افراد می تـوانند اتاقی دلگیر و ساکت را به بمبی از خنده و شادی تبدیل کنند. پهن: اینگونه اشخاص بردبار و مهربان و معمولا افراد روشنفکری می باشند. مربعی: طرفدار استقلال فردی و فردگرایی، سختـکوشـی بـرای دسـتـیـابی بـه آرزوها، زیرکی و فعال بودن از ویژگیهای این افراد محسوب می شود.

پیشانی

صاف: کسانیکه که دارای خطوط در پیشانی نیستـنـد، افـرادی اندیشمند و همیشه در حال تفکر می باشند و در تصمیم گیریها سریع و منطقی عمل می نمایند. چروکیده: وجود خطوط در سطح پیشانی نشان می دهد که ایـنـگونه افراد به سرعت هیجان زده و احساساتی شده و سریع آشفته و پریشان حال می گردند.

چشم

رمانها، داستانها و اشعار بسیار زیادی در مورد چشم و ارتباط آن با خصوصیات روحی و روانی انسان نوشته شده است. چشمها هیچگاه دروغ نمی گویند؛آنها بیانگر احساس درونی و واقعی ما می باشند.

اضطراب: اگر مابین عنبیه و پـلک پـایینی هـر دو چشم مـقداری سفیدی وجود داشت، آن شخص انسانی مضطرب و نگران است.

تندخویی: اگر بالای عنبـیه بخشی سفید رنگ وجود داشت، علاوه بر استرس نشانگر تندخویی و پرخاشگری در فرد است.

روان پریشی: چنـانچه دور تا دور عنبیه را سفیدی فرا گرفته باشد، نشانگر عدم تعادل و پایداری روح و روان فرد خواهد بود.

شادی: وجـود خـطوط کـوچـک در خـارج از چـشمها حاکی از خنده رویی و شادبودن فرد می باشد.

ابرو

صاف: صافی و مستقیمی ابروها نشانگر اندیشه، تفکر و ایده گرایی فرد می باشد. کمانی: افرادی که دارای ابروهای خمیده و کمانی هسـتند از حـکایـتـها و داسـتـانـهـای واقعی لذت می برند. باریک: اینگونه افراد معمولا دارای اعتماد به نفس اندکی می باشند بخصوص اگر ابـروی آنها بجز باریکی، بالا و گرد نیز باشد. پیوسته: پیوستگی ابروها نشانگر این است که فرد دائما" در حال تفکر و اندیشـه بـوده و ایده های جالبی در سر دارد.

پلک

کوچک: اگر فاصـله بـین بالای پلک و مژه کم باشد بیانگر اسـتقلال فرد می باشد و اینکه آن فرد حتی ممکن است بصورت ارادی خودش را به دیگران نزدیک نکند. بزرگ: بزرگ بودن پلک دلالت بر وابستگی شدید فرد به دیگران دارد.

بینی

کوچک: گفته می شود اشـخاصی که بـیـنی کـوچـک دارنـد ذاتـا" افـرادی ضعیف و اغلب غیرقابل اتکا بوده و در تصمیم هایشان استوار و ثابت قدم نمی باشند. بزرگ: بزرگی بینی نشانه ابتکار و عزم و اراده می باشد. یک شـخصـیت قـوی که اثرش را برجای خواهد گذاشت. تیز: تیز بودن نوک بینی نشانگر این است که فرد خود را مقید به رعـایـت آداب و رسـوم ندانسته و با اطرافیانش به راحتی برخورد می کند. ایـنگونه افراد خـود را بـاور داشـتـه و بی باکانه و متهورانه خود را به دیگران نزدیک می کنند. عقابی: خودخواهی، دودلی و حساس بودن از جمله ویژگیهای کسانی است که دارای چنین بینی می باشند.

گوش

کوچک: کوچکی گوش نشانه تزلزل و احساس نا امنـی در افـراد اسـت هر چند اینگونه افراد می دانند که چه می خواهد و معمولا" سخت کوش و کارکن هستند. بزرگ و دراز: این قبیل افراد معمـولا انـعـطاف پـذیـر نـبـوده و به سـختی آرام و بی خیال میشوند. پرمو: افرادی که دارای گوشهایی پرمو هـستند مـعـمـولا وسـواسـی و نـکـته بین بوده و وقت زیادی را برای چیزهای بی اهمیت تلف می کنند.

گونه

برجسته: برجسـتـگی گـونه نشـانگر قـدرت، انـرژی و اعـتماد بنفس است. کسانی که دارای گـونه بـرـسته می باشند تمایل بیشتری برای پذیرفتن اشتباهات دیگران دارند. گود: علاوه بر جذابیت و زیبایی دلیلی بر خوش مشربی و سازگاری فرد می باشد.

چانه و فک

فک چهارگوش: افـراد با فـک چـهار گـوش و مـربعی انـسانهای تـسخیر ناپذیر و سرکش می باشند. آنها توانایی تبدیل رویاهایشان به واقعیت را دارند. چانه های برآمده: اینگونه افراد، اشـخاصی خود ستـا بوده و تصـور میکنند هیچ چیزی جز خود آنها اهمیت ندارد و جز خودشان حرف کس دیگری را قبول نداشته و خود را عقل کل می دانند.

لب

قلوه ای: لبهای قلوه ای علاوه بر زیباتر نمودن صورت،نشانه بخشش و گشاده دستی می باشد. معمولا اینگونه افراد تمایل دارند در مورد خودشان صحبت و گفتگو کنند. نازک: نازک بودن لب بیانگر خویشتن گرایی ذاتی در اشخاص است. لب بالایی نازک پایینی قلوه ای: نشانه این است که فردی متـقـاعد کنـنـده و مـجاب کننده می باشد.



مطلب آخر

چهره خوانی یک علم دقیق و ثابت شده نیست و حتی با گذراندن دروه های آموزشی دقیق و پیشرفته نیز نمی توان بطور قطع در مورد شخصیت و درون افراد صــحبت نمود. نتایج شما در سنجش شخصیت، بستگی به تعداد فاکتورهای مورد تحلیل قـرار گرفـته دارد ولی با بـیاد داشتن نکات ذکر شده می توانید قبل از صحبت کردن با افراد تا حدی متوجه شخصیت آنها شوید.

عشق گاهی خواهش برگ است در اندوه تاک

                      عشق گاهی رویش برگ است در خاک

عشق گاهی گریه ی ابر بهار

                     عشق گاهی طعنه بر سرو است در اغوش دار

عشق گاهی یک تلنگر بر زلال تنگ نور

                           پیچو تاب ماهی اندیشه در زرفای نور

 عشق گاهی می رود اهسته تا عمق نگاه

                                      همنشین خلوت غمگین اه

عشق گاهی غرقه ی خورشید در اندوه تاک

                      عشق گاهی سوز هجران است در اندوه نی

رمز هوشیاری در مستی می

                            عشق گاهی ابییه نیلوفریست

قلک اندیشه ی سبز خیال کودکیست

                  عشق گاهی شرم خورشید است در قاب غروب

روزه ای با قصد غربت ذکر بر لب پایکوب

                       عشق گاهی هق هق ارام اما بی صدا

اشک ریز ذکر محبوب است در پیش خدا

روزی که عاشق شد دنیا برایش طلایی بود.وقتی که با تمام سختی ها و مشکلاتی که داشتتونست یه جوری مخارج سنگین عروسی رو جور کنه دنیا برایش نقرهای شده بود. بچه ی اول که به دنیا اومد دنیا برایش به رنگ نارنجی در اومد.با تولد بچه ی دوم دنیا برایش ابی شد درست درست هم رنگ چشمان دختر کوچکش. با ورود بچه ها به دانشگاه دنیا برایش بنفش شده بود.ازدواج بچه ها به زندگی اون رنگ کبود زدو لحظه های خستگی و پیری رو در کنار همسرش به رنگ خاکستری ارامی میدید.وقتی همسرش مرد دنیا برایش سیاه شده بود.دیگه همه ی رنگارو دیده بود و نمیخواست بدون همسرش زندگی کنه ...اما وقتی اولین نوه اش به دنیا اومد دنیا دوباره برایش طلایی شد نوه اش درست شبیه به همسرش بود

واقعا عشق اینطوری تلخه؟

جیرجیرک به خزسه گفت:دوستت دارم!

اما خزسه گفت:الان نوبت خواب زمستونیمه.بذار بیدار بشم حرف میزنیم...

خرسه رفت خوابید.اما نمی دونست که عمر جیرجیرک فقط سه روزه.

اين دفعه اگه داشت بارون ميومد، از زيرش فرار نكن، برو زير بارون ببين چند تا از دونه‌هاي بارون رو مي‌توني بگيري، اندازه قطره‌هايي از بارون كه تونستي بگيري، دوستم داري، اندازه قطراتي كه نتونستي بگيري دوستت دارم

................!

از تو می خوانم و بی تو                           

من ز چه کسی بخوانم

کاش تو هم این را بدانی

بی قراره بی قرارم

..........................................................

تا حالا عاشق شدی؟

من که نشدم...

                               خیلی دلم می خواد بدونم چه دنیایی داره!

چند تا عکس گداشتم تو ادامه مطلب که جالبن

همه هم خطای دید هستن

 ----------------------------------------------------------------------------------------------------

-------------------------------------------------------------------------------------------------------

بقیه در ادامه مطلب:

عشق آن نیست که هر لحظه کنارت باشد....

عشق آن است که....هر لحظه به یادت باشد...

.......................................................................................................................................

برای کسانس هم که می خوان در زمینه ی داستان نویسی فعالیت داشته باشن به ما نامه بفرستن تا تو وبلاگ به اسم خودتون بنویسیمش.

چون من خودمم چند تا داستان نوشتم که اگه بشه تو وبلاگ می ذارمش.

منتظر نامه هاتون هستیم.

تو به من خندیدی و نمی دانستی

من به چه دلهره از باغچه ی همسایه

                                         سیب را دزدیدم.

باغبان از پی من تند دوید

سیب را دست تو دید

غضب آلود به من کرد نگاه

                                                سیب دندان زده از دست تو افتاد به خاک

و تو رفتی و هنوز

سالهاست که در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تکرار کنان

                                              می دهد آزارم

و من اندیشه کنان

غرغ این پندارم

که چرا

                  خانه ی کوچک ما

                                                     سیب نداشت

سلام

دیروز من یه رمان ایرونی خوندم به اسم ساقی که راحع به یه دختر فراری بود

خیلی هم قشنگ بود

دختره به هزار امید داشت مثه همه ی ما زندگی میکرد و اصلا هم فکر نمیکرد همچین اتفاقایی براش بیفته....

دوست دارم شما هم این داستانو بخونید هم آموزندس و هم احساسی

می بینم ما از روزی که این وبلاگو ساختیم اصلا درست و حسابی خودمون رو معرفی نکردیم

ما دو تا دختر شونزده ساله ی عشق رپ هستیم که دلمون می خواد تو کارامون موفق باشیم

ما یه سایتم باز کردیم ولی هنوز توش فعالیتی انجام ندادیم!!

من و آیدا می خوایم این وبلاگ یه وبلاگ خویب بشه البته با کمک شما.

ممنون میشیم اگه بیشتر به ما سر بزنید.

دل من میسوزد

             که قناری ها را پر بستند

                                                          و کبوتر ها را...

                                                                                 آه کبوتر ها را....

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن میبیند

مهر در صبحدمان داس به دست

                                                        خرمن خواب مرا خواهد چید

وای باران.باران.

شیشه ی پنجره را باران شست

                                     از دل من اما چه کسی نقش تو را خواهد شست؟

آسمان سربی رنگ........

من درون قفس سرد اتاقم دلتنگ

                                                         می پرد مرغ نگاهم تا دور

وای باران.

                 باران.

                                         پر مرغان نگاهم را شست!

تو رو خدا یه نظری بدید ما که داریم مطلب میدیم

چند تا عکس عاشقونه براتون گداشتیم شاید به کارتون بیاد

خوب ما هم بعد یه مدت اومدیم

تقدیم به همه ی شما